Door Leon Stuij

Eerst winnen dan bier drinken…

Het plan was simpel. Nu de uitvoering nog.

Lonneker 1 moest een match winnen. Na twee keer op rij verloren te hebben begonnen we aan een niet al te beste start van dit seizoen. Onze tegenstanders wezen ons ook al op het feit dat we nog geen matchpunten hadden, een goed moment dus om een matchpuntje te pakken.  De moraal van het team was aan de lage kant vond ik zelf en was van mening dat we gewoon weer eens gingen winnen. BAM. Dit vertelde ik aan Tom, die reageerde met ‘praatjes, maar geen daden ’of iets in die trend. Deze zaterdag mochten we naar het centrum van het pittoreske Meppel. We speelden boven in een gezellig Iers café.

Lonneker is altijd al geweest van de ‘talentjes’. We zijn bijna altijd underrated, maar we hebben een scala aan potentiele toppers. Jokim is ons tactisch genie. Met een bullet en snelschaakrating through te roof, altijd gevaarlijk. Messcherp, ziet mat in 8 in 8 seconden. Mart die altijd onvoorspelbaar is, kan van 2500 (red.) verliezen maar hij kan ook van iedereen winnen. Hij creëert problemen in stellingen waar weinig aan de hand lijkt te zijn. Fabian is onze grootmeester-verslinder en Jürgen won laatst nog easy van 2100+. Menno’s positionele spel is vergelijkbaar met Karpov en zijn eindspelkennis is legendarisch. Robin kan beter rekenen dan wie dan ook en als je ooit een partij met hem geanalyseerd hebt dan weet je precies wat ik bedoel. Arno, speelt simpele openingen en maakt ze complex. Super veerkrachtig, hij kan de hele partij slecht staan en dan toch super goede zetten blijven doen en dan ook nog eens winnen vaak. Die jongen wint vaak met afruil-frans, kunt u dat geloven?!

Robin was de eerste die voor het team ging spelen. Hij moest namelijk vooruit spelen. Ik was zelf niet aanwezig toen Robin vooruit speelde, maar ik las op de app dat hij erg goed kwam te staan. Zelf leek het mij ook dat hij goed stond, maar de stelling was verre van makkelijk. Robin speelde een lange tijd een draak van een partij maar zag een belangrijk mat net over het hoofd van zijn tegenstander, waardoor hij jammer genoeg het onderspit moest delven. 0-1 voor Meppel.

Fabian mocht tegen grootmeester de Vreugt op bord 4. Fabian had laatst nog gewonnen van GM Ivanov (Netjes!) dus dit kwam perfect uit. Ik had er alle vertrouwen in. Toen ik voor het eerst ging kijken bij zijn partij stond hij goed. Hij had een geïsoleerde pion meer. Een zwakke pion maar een pion is een pion. Later toen ik keek was zijn stelling drastisch veranderd. Zijn tegenstander had wat druk gecreëerd op de koningskant van Fabian die toch wel een beetje open leek. Hij had een loper op h3 die gepend was door een zwarte dame en een koning op h2. Lastig dus. Blijkbaar was de stelling lastig maar wel speelbaar. Fabian koos voor een lekkere actieve zet met zijn paard. Hij speelde zijn paard in het centrum. Altijd goed toch? Dit keer niet want zijn paard stond gedekt door een pion op e4 die toch wel erg zwak werd, waardoor het paard op d5 ook zwak werd. Fabian moest hierdoor geforceerd zijn dame geven voor twee stukken, wat er niet eens zo slecht uitzag op het eerste gezicht, maar hoe dieper je keek naar die stelling hoe slechter het eruitzag voor Fabian. Hij deed wat hij kon, maar verloor al snel zijn partij. 0-2 was de stand nu en we begonnen al ons zorgen te maken. Toen Fabian verloor stond ik zelf ontzettend slecht, en op de andere borden stonden we ook niet overtuigend. Zou dit nog goed komen?

Jokim zei tegen ons dat het lastig zou worden om te winnen en dat we daarom voor een onbalans moesten gaan of asymmetrie aangezien Robin al had verloren. Zelf deed hij goed zijn best om dit in zijn partij te krijgen en had een siciliaan op het bord waar hij op f6 had teruggeslagen met de pion. Jokim ’s plan was in zijn partij gelukt, hij kreeg zijn onbalans. Zijn stukken stonden echter verre van harmonieus en wit’s stukken stonden erg gevaarlijk. De witte dame stond agressief gepositioneerd. Jokim deed zijn best om zijn stukken actief te krijgen, maar dit leek hopeloos. En even later bleek dit ook zo te zijn en verloor hij de partij. 0-3

Menno had al in lange tijd niet meer gewonnen voor Lonneker 1. Hier moest een keer een einde aan komen. Tijd voor een Monsma-wende? Menno kreeg een geïsoleerde pion uit de opening, maar kreeg makkelijke ontwikkeling. Hier besloot hij gebruik van te maken door lekker op h7 te offeren. Ik dacht voelt Menno zich wel goed? Menno die voor een lijp offer gaat? De wereld staat op zijn kop. Maar hij wist goed wat hij aan het doen was en creëerde een overvloed aan problemen voor zijn tegenstander. Zijn tegenstander kon mat makkelijk voorkomen maar dan zou zijn paard weer verloren gaan. Of hij kon het paard verdedigen maar dan zou hij mat gaan. Een lastige stelling dus. Menno liet zien hoe je een goede aanval uitvoert. Namelijk geduld. Hij lokte een verzwakkende zet van zijn tegenstander uit en vervolgens ging hij gewoon weer terug. Verzwakking uitgelokt en nu afmaken. Het was nu hopeloos voor zijn tegenstander en (lijpe) Menno won met klasse. 1-3.

Mart op bord 2 had een echte Mart stelling op het bord gekregen. Hij had zwart en stond een pion achter. Echter had hij het initiatief, waar hij gek op is. Zijn tegenstander had het lastig en moest een ‘probleem’ oplossen. Typisch de manier waarop Mart speelt. Hij geeft je een probleem en er is altijd wel een antwoord maar probeer die maar eens te vinden. Zijn tegenstander had een verzwakte koningsstelling en Mart zette daar op flink wat druk op. Zijn tegenstander kon Mart’s probleem niet oplossen en maakte een grote fout en stond verloren. Mart maakte er al snel een einde aan. Opeens begon het tij te keren. 2-3.

Arno speelde op bord 1. Hij  leek al ergens in de opening een pion te kunnen winnen, maar deze  bleek vergiftigd te zijn en natuurlijk had Arno dat door en besloot zijn plan te veranderen. Het was een lastige stelling voor beide spelers, waarbij een fout uit elke hoek kon komen. Zijn tegenstander speelde een ontzettend logische zet, waardoor hij een aanval leek te krijgen, dit bleek echter makkelijk te verdedigen te zijn en daarna kreeg Arno gemakkelijk spel. Nog steeds niks beslissends maar toen zijn tegenstander nog een foutje maakte was het echt uit. 3-3. Nu berustte de uitslag van de match op Jürgen en ik.

Ons nieuwe Duitse lid Jürgen speelde een hele solide partij met zwart op bord 8. Hij had nul problemen uit de opening (dit kwam door een creatief vorkje door zijn paard te geven voor een pion en later weer terug te winnen) en dit leek mij een klassiek geval van een 0.00 stelling. Jürgen speelde energiek en probeerde problemen te creëren met zijn dame. 5 dame zetten achter elkaar en Jurgen had nog niks gecreëerd. Tijd om dame ruil aan te bieden. Dames werden geruild en Jürgen viel een pion aan. Deze werd gedekt, maar met het verkeerde stuk. Jürgen had opeens een prachtige kans op voorsprong d.m.v. nasty trucjes. Jürgen ontgaat niks en kwam met een prachtige meesterlijke sequentie van zetten waarna hij twee pionnen voor kwam te staan. Dit was een eindspel wat hij in zijn slaap nog kon winnen en zijn tegenstander moest al snel opgeven. Jürgen had gewonnen en nu kwam het aan op bord 5 waar ik speelde. 4-3. Remise of winst op bord 5 en we hadden gewonnen.

Ik speelde zelf met wit op bord 5. Ik  kreeg een Benoni tegen. Zelf ben ik redelijk goed bekend met de ‘’moderne Benoni’ waarbij zwart eerst op d5 slaat. Ik ging al snel van de gebaande paden af. Mijn tegenstander had een zwakte op d6, maar een grootmeester zei ooit: ‘een zwakte is pas een zwakte als je die zwakte kan uitbuiten’. Mijn tegenstander had een zwakte die zo goed als onmogelijk was om uit te buiten en had ruimtevoordeel dus ik had de openingsbattle al verloren. En toen gaf ik ook nog een sappige pion weg, totaal over het hoofd gezien dat mijn tegenstander die gewoon kon pakken, gratis nog wel. Hierna stond ik ontzettend slecht. Wel had ik twee irritante paarden, die dan ook nog lekker actief kwamen te staan in het centrum. Mijn plan was om zo irritant mogelijk te lopen doen met die paarden. Mijn tegenstander had de ideale Stuij (of zoals Paul zou zeggen: Stui) stelling. Twee heerlijke lopers (ok, geen geïsoleerde dubbelpion) en een pion meer. Terwijl ik het paardenpaar had. Op een gegeven moment speelde mijn tegenstander niet perfect en kon ik een pion terug winnen. Back in the game. Hopeloos verloren was nu voorbij. Nu was het gewoon verloren. Maar ik kreeg hoop! Een paar zetten later en opeens stond ik een pion voor en  later nog één. Mijn tegenstander haalde alle trucjes uit de kast en wist me aan het zweten te krijgen. Echter ik maakte geen grote fouten en wist uiteindelijk na een slopende 5 uur als laatste te winnen. Het team had gewonnen.

Op de terugweg had Menno nog lekker witbier gehaald, waar wij gretig van dronken in de trein. We besloten LONNEKER, LONNEKER, LONNEKER te chanten op de terugweg. Plan voltooid. Check. Tom wou daden zien. Nou Tom, bij deze de daden.

In navolging van Lonneker 1 speelde ook Lonneker 2 een thuiswedstrijd tegen SG Max Euwe en wel het vierde.

Wim zorgde daarbij al snel voor een punt. Cor Butzelaar kwam er niet aan te pas, gaf een stuk weg en zag zijn hele stelling aan diggelen gaan. Helaas volgden daarna weinigen het voorbeeld van Wim.

Net als Fabian in het eerste speelde ook Niklas tegen een landgenoot: de heer Frank Grübe. Niklas was al snel klaar en ik kreeg weinig mee van de partij omdat ik ondertussen zelf zat te prutsen (de tegenstander teveel ruimte geven op de koningsvleugel) en even later kon ik ook opgeven waardoor we op achterstand kwamen. Daar kwam dan ook nog de nederlaag van Igor bij tegen de Duitse Kirsten Solberg nadat Tom wat terug had gedaan: hij versloeg D. Chiappino die over een rating beschikt van 798. Hij speelde wel een stuk sterker daar niet van, maar Tom kan door deze zege ratingwinst vergeten. Opvallend: veruit het hoogste ratingverschil dat ooit tegelijk aantrad in Lonneker. IM Frank Kroeze die tegen Lonneker 1 speelde heeft maar liefst 1588 ratingpunten meer. Ik weet niet wat het vorige record was, maar dat moet hierbij verpletterd zijn.

Nog drie borden aan het spelen waarbij Boris en Henk niet echt zicht hadden op winst. Appie speelde de clash der kale hoofden tegen Peter van Bart. Volgens Appie speelde Van Bart erg goed en Appie probeerde met een stuk minder nog wat door te spelen maar moest uiteindelijk opgeven. Geen schande volgens Appie want Van Bart was de sterkste speler van dat team. Objectief onderzoek laat echter zien dat de rating van Van Bart (1773) beduidend lager is dan die van Grübe (1891) en Solberg (1876). Hij had echter wel bijna 1000 punten meer dan de tegenstander van Tom, dat dan weer wel.

Henk was in een eindspel met twee pionnen tegen een stuk gekomen en wist dit remise te houden. Boris was nog bezig en had in een potremise-eindstelling al enkele malen remise aangeboden maar Jarich van der Molen speelde erg lang door. Uiteindelijk concludeerde ook hij dat het remise was.

De tactische opstelling van de Euwenaren werkte daarmee: ze verloren op bord 3 en 4 waar ze spelers hadden neergezet die duidelijk het teamgemiddelde naar beneden haalden waardoor overall Lonneker zelfs verloor van een team met een duidelijk gemiddeld lagere rating.

Daarmee verloor Lonneker 2 net als Lonneker 1 met 3-5. Gezamenlijk dus 6-10, bijna weer de datum op het scorebord op deze zevende oktober. Na een keer met 7-1 te hebben gewonnen op 7 januari en met 5-3 op 5 maart, verscheen nu eens de datum van de dag ervoor op het scorebord.

Lonneker 2 – Max Euwe 4  3 – 5

1. Niklas Brinkers – Frank Grübe 0 – 1

2. Igor Babic – Kirsten Solberg 0 – 1

3. Wim Stoltenborgh – Cor Butzelaar 1 – 0

4. Tom Engberink – D. Chiappino 1 – 0

5. Appie Hulskers – Peter van Bart 0 – 1

6. Boris Tsoukkerman – Jarich van der Molen 0,5 – 0,5

7. Walter Wissenburg – Cees Doevelaar 0 – 1

8. Henk Jonkers – Richard Spek 0,5 – 0,5

Lonneker 1 onderuit tegen Max Euwe 1

Op zaterdag 7 oktober stond de grote derby op het programma: SG Max Euwe 1 kwam op bezoek. Jarenlang speelde het team in de meesterklasse, toen nog onder de naam van ESGOO. Na de fusie met Dr. Max Euwe volgde degradatie naar de eerste klasse en vorig jaar bleek die klasse ook te sterk waardoor Lonneker nu op hetzelfde niveau uitkomt als het sterkste team van de SBO. Of althans dat waren ze de afgelopen decennia; nu moet maar gezien worden of Lonneker maar ook Hardenberg en Almelo lager eindigen.

Van de toenmalige spelers van ESGOO 1 is eigenlijk alleen IM Frank Kroeze nog over, hoewel Paul Bierenbroodspot destijds ook wel eens inviel in het eerste. Voor het eerst in zijn lange carrière moest de sterkste schaker van Twente daarom in Lonneker aantreden. Dat het team nog steeds professioneel is, blijkt wel uit het feit dat Kroeze en Bierenrboodspot c.s. werden gespot bij café Sprakel rond het middaguur waar zij zich voorbereidden. Ze namen ons in ieder geval serieus.

Dat mocht ook wel, want er werden twee wedstrijden vooruitgespeeld waarin Patriek Wiebe de ruim honderd punten hoger geratete Rob Bertholee op remise hield. Laatstgenoemde speelde overigens al wel eens eerder in Lonneker maar dat was op de Beukerweide alwaar hij meedeed aan het eerste NK conditieschaak. Ook Leon Stuij had al een remise te pakken en hier was het ratingverschil zelfs nog hoger, hij snoepte een halfje af van Luc Compagnie.

Tijdens de wedstrijd werd echter duidelijk dat het zo spannend niet meer zou worden. Hoewel om vier uur alle partijen nog bezig waren, stond Max Euwe op de meeste borden toch wel beter. Achter elkaar moesten Mart Wennink, Menno Monsma en Gijs Gerritsen echter hun meerdere erkennen in hun tegenstander. Fabian had alle vertrouwen in Mart en had hem zelfs op bord 1 geplaatst. Op zich een logische keuze want Mart wint regelmatig van 2100 maar verliest ook wel eens van 1700. Tegen Bart Konijn kwam hij er echter niet aan te pas. Een enkeling had nog de stille hoop dat hij een Wenninkwende uit de hoge hoed zou toveren, maar die zat er niet in, zelfs geen konijn.

Theoretisch kan je dan nog 4-4 maken moet Jokim gedacht hebben. Hij was de volgende die klaar was en met succes: Hans Plasman (ruim 100 punten meer) werd met een prachtige slotcombinatie verslagen rond de veertigste zet, waarmee Jokim iets terug kon doen en de achterstand kon reduceren tot 2-4.

Bord 3 was het enige bord waar wij een ratingoverwicht hadden. Fabian speelde daar tegen zijn landgenoot Achim Buendgen. Hoewel in vorm, kwam Fabian er vandaag niet doorheen en moest hij berusten in remise.

Zonder de prachtige prestaties van Leon en Jokim tekort te willen doen, moet ik toch zeggen dat de grootste verrassing plaatsvond op het laatste bord dat nog bezig was. Arno had de eer het op te nemen tegen Frank Kroeze. Kroeze had daarbij een kwaliteit meer en de meeste toeschouwers verwachtten in een eerder stadium dat hij wel zou winnen, maar Arno wist een keurige remise te forceren op het bord waarin het ratingverschil het grootst was: 295 punten. Daarbij boekte Arno zijn eerste remise ooit tegen een IM! Overigens won hij afgelopen zomer al wel eens van een IM in Gent maar remise was hem nog nooit gelukt. Een eindstand van 3-5 kwam daarmee op het scorebord: geen slechte prestatie maar we schieten er weinig mee op. Een matchpunt zou ook teveel van het goede geweest zijn, daar is Lonneker eigenlijk nooit in de buurt geweest. De volgende wedstrijd uit bij MSV in Meppel wordt daarmee een belangrijke. Matchpunten zijn dan zeer welkom.

Lonneker		SG Max Euwe
Wennink , M. (Mart)	1975	Konijn , B.J. (Bart)	2260	0 – 1
Wiebe , P. (Patrick)	2191	Bertholee , R.C.H. (Rob)	2293	½ – ½
Stotyn , F. (Fabian)	2222	Buendgen , A. (Achim)	2140	½ – ½
Akkeren van, A.J.H.D. (Arno)	2091	Kroeze , F.M. (Frank)	2386	½ – ½
Stuij , L. (Leon)	1825	Compagnie , L.G. (Luc)	2091	½ – ½
Bos van den, J. (Jokim)	2048	Plasman , J.A. (Hans)	2151	1 – 0
Monsma , M. (Menno)	1976	Bierenbroodspot , P. (Paul)	2059	0 – 1
Gerritsen , G.H.G. (Gijs)	1922	Postma , D. (Dinant)	2143	0 – 1