Sinterklaas schaken is met de kinderen een groot plezier. Als je een liedje zong of lief was, kreeg je zomaar een extra schaakstuk hier. Een Cupido als piet is iets wat je niet vaak ziet.
Ook onze grote baas, Sinterklaas in de hoek, Keek zonder gemopper in zijn boek. Ja, was de conclusie, deze avond is goed.
Soms kwam er zelfs stiekem een glimlach als je maar genoeg en lang wacht. En soms kwamen er schaakstukken bij piet uit de hoge hoed.
Als je een liedje zong had je meer kans op een extra stuk. en had de tegenstander meer nuk, en dat is soms best …
Genieten was het deze avond, iets waar ik dit gedicht hier nu mee af rond.
Voorbereiding: Een doordeweekse avondwedstrijd om half 8 in Nijmegen vraagt wat van je. Na een volle werkdag is het lastig om in de juiste mindset te komen, maar de ingrediënten voor een mooie avond waren aanwezig. Arno had een krat bier ingeladen voor de autorit, Gijs bracht zakken chips mee om het gemiste avondeten te compenseren, en we hadden de beschikking over een schitterende auto. Alles leek erop dat we een mooie avond tegemoet gingen, maar het liep anders.
De setting: Waar de schaakavond bij Lonneker doorgaans gevuld is met gezelligheid, rumoer en bier, speelde deze wedstrijd zich af in een totaal andere sfeer. Het bejaardentehuis waar UVS haar partijen afwerkt, ademde stilte. Bij een aangename (lees: benauwde) 23,5 graden kon je letterlijk een speld horen vallen. De thee vloeide rijkelijk tot diep in de avond, maar verder bleef het doodstil. Geen excuus natuurlijk, maar het verschil met onze eigen club was wel opvallend.
De partijen:
Jarno: Wat een topper. Hij speelde een fantastische partij en veegde zijn tegenstander compleet van het bord. Het is een genot om zijn partijen te volgen. Joachim: De man met flair en talent had een wisselende avond. Hij speelde sterk, maar overzag een mat in één en verloor onnodig. Een zure tegenvaller. Fabian: Het leek allemaal goed te gaan, maar het viel tegen. Een partij waar niets echt wilde lukken, eindigde in remise. Arno: Helaas wist Arno niet het niveau te halen waar hij toe in staat is. Zijn nederlaag was terecht, maar er is vertrouwen dat hij weer snel op niveau komt. Jochen: De ster van de avond. Hij overspeelde zijn tegenstander volledig en bewees wederom zijn klasse. Of het echt gewonnen stond, valt te betwisten, maar door een slim trucje wist hij de winst te pakken. Gijs: Met zijn ontspannen mentaliteit en biertje erbij speelde Gijs een prima pot, maar het was niet genoeg om te winnen. Cupido: Petje af. Cupido speelde een weergaloze partij en liet zien hoe goed hij is.
Conclusie: Hoewel de ratingvoorspellingen in ons voordeel waren, bleek de werkelijkheid weerbarstiger. De sfeer, de omstandigheden en enkele onnodige fouten deden ons de das om. Het mag duidelijk zijn waarom het zo fijn is om bij Lonneker te schaken: de gezelligheid, het bier, en de sfeer maken het verschil.
Uiteindelijk was het geen avond om trots op te zijn qua uitslag, maar de ervaringen en verhalen maken het toch weer memorabel. Volgende keer bete
Op vrijdag 29 november ontving Schaakvereniging Lonneker in de tweede ronde van de KNSB-bekercompetitie een delegatie van de Meppeler schaakvereniging MSV. In de eerste ronde hadden we mooi de Winterswijkers van WSG uitgeschakeld en vanavond waren de Meppelaren aan de beurt.
Jarno speelde met veel power zijn tegenstander in een kort partijtje van het bord. Jochen ging een tactische verwikkeling in en liet hierbij een ergerlijk schaakje toe en kon meteen opgeven.
Nu was het aan Arno om zijn mindere stelling tegen een relatief sterkere speler te keepen en aan mij om mijn betere stelling tegen een relatief zwakkere speler niet te verkwanselen. Dat ging op beide borden maar net goed, al had dat zomaar andersom geweest kunnen zijn.
Rond middernacht togen de vriendelijke Meppelaren huiswaarts en het bleef nog lang onrustig in het hok van de IJsclub.
Vrijdagavond 29 november 2024 speelde ons 2e 4-tal thuis tegen Vrimot-1, SBO Klasse D is dat. Het was de 2e ronde, de 1e ronde speelden we gelijk tegen Almelo-3. Daarnaast doet nog HEC-1 mee in deze poul, die dubbelrondig is. Op deze avond speelde tegelijktijd ons 1e 4-tal tegen M.S.V. op de tafels naast ons.
De kaarten waren geschud, Jeroen kreeg op 2 wederom Wit van Captain Roelof, in de veronderstelling dat er nu gewoon een punt gescoord werd – Jeroen is nu eenmaal op papier onze sterkste speler, maar soms komt dat er niet uit. Roelof had zichzelf op 1 gezet omdat dit een Zwart bord is wanneer je thuis speelt en, zoals Gijs eens treffend zei, Roelof speelt met Wit toch alsof ie Zwart heeft. Zo kon Martijn ditmaal Witte stukken krijgen op 4, en Ed Zwarte op 3 – deze keer weer paraat.
Het duurde niet lang en Ed kreeg een inslag van Wits Loper op f7 voor de kiezen, niet leuk. Ik had direct de indruk dat er wat mis gegaan op dit bord. Inderdaad, Wit won tevens een pion en kwam ook nog eens met de stukken door het centrum naar binnen, niet lang daarna moest Ed opgeven. Een Italiaan was dat, uitkijken voor die lui : 0-1
Jeroen had gewoon een goede stelling ditkeer, bouwde ‘m uit, en kreeg een overwegende aanval met een bijzondere drie-dubbele pion, hoe zeg je dat :
Even later was het aan dit bord dan ook gewoon uit. Zo kan dat : 1-1
Roelof was intussen opnieuw in een eigen spelletje terecht gekomen, weer met een zwak d6, maar dat leek dan ook alles, onze speler wist lange tijd de Witte druk tegen te houden met een star centrum en weinig bewegingsruimte. Wit verbruikte echter behoorlijk veel tijd om een beslissende kraak uit te voeren. Het zag er op dit bord inderdaad goed uit voor Vrimot, en Burer Humphrey schijnt de sterkste van het stel. In deze stelling dreigt Wit een mokerslag uit te kunnen delen, maar H. speelde hier ..
De6+ !? Het duurde een volle minuut ofzo voordat Wit z’n klok stil kon zetten. “Dit is me in geen jaren overkomen” : 2-1
Alleen Martijn was nu nog bezig. Hij had met zijn Witte stukken een mooie openings-opzet gemaakt tegen een Siciliaan, hij kent dat volk kennelijk, het zag er lange tijd goed uit. Maar zijn jonge tegenstander bleef goede zetten doen, kreeg een vervelend Paard in het centrum en ook druk op de half-open c-lijn. Onze speler leek de stelling echter te beheersen en wist uiteindelijk zelfs beter te kunnen staan, doch Martijn bood remise aan, wat werd aangenomen. Vreemd genoeg gebeurde dit zonder overleg met de Captain, niet zo slim wellicht maar ja, intuitie zal het zijn .. maar 2 minuten hiervoor had onze teamleider zijn Dame gekregen en dus bezorgde het halfje ons een verrassende overwinning.
Magie zou je zeggen, of gewoon een blinde vlek ? Hoe dan ook, we wonnen met 2.5 – 1.5
Op zaterdag 23 november werd de 4e ronde gespeeld van KNSB competitie Klasse 3A. Op deze datum stond bij Nordhorn ook het Andreas Schaar Gedenkturnier op het programma, dus we speelden met een compleet Nederlands team. ENO had deze ochtend te kampen met 2 zieken en was blij dat ze acht spelers hadden, Lonneker miste over 2 teams 8 mensen die in Duitsland speelden, maar we konden 16 mensen op de been brengen.
ENO had zich tactisch opgesteld waardoor het venijn in de staart zat. Lonneker speelde gewoon op sterkte, waardoor wij op bord 1-4 favoriet waren en ENO op bord 5-8.
Teamleider Bas speelde op bord 7 tegen teamleider Johan op den Dries. Bas haalde wat variantjes door elkaar en daardoor was het al redelijk snel 0-1. Tegen gemiddeld 1800 op de eerste 4 borden zou het moeten gebeuren, maar Jokim op bord 3 zag ondanks een loperpaar geen goede weg om verder te gaan en accepteerde remise. Wennink met een vrije rol op 1 wist wel een vol punt te pakken met een lekkere aanvalspot en zo stond het gelijk.
Invaller Martijn op bord 8 pakte ondanks een kwaliteit minder de remise. Jeroen op bord 5 streed dapper door tot zet 40, maar met een bord vol stukken ging er in tijdnood toch wat materiaal verloren en zo stond het 2-3. Gijs op bord 6 stond de hele partij passief, schoof het dicht en zowel hij als zijn tegenstander vergaten in tijdnood een winnende zet te doen. Kort na zet 40 werd hier ook de vrede getekend waardoor Lonneker slechts 1 punt pakte op de onderste vier borden.
Leon speelde naar eigen zeggen een slechte partij op bord 2, maar 4 pionnen tegen een stuk bleek voldoende voor de winst en zo stond het helemaal gelijk. Helaas had Arno zijn weekend niet. Donderdag wist hij een gewonnen stelling niet te verzilveren en op deze zaterdag kwam hij op bord 4 helaas in een verloren toreneindspel. Het leven van een getrouwd man is schijnbaar niet makkelijk. Zo verloren we met 3.5 – 4.5
Dit betekent dat de teller na vier wedstrijden nog steeds op 0 matchpunten staat. Erg matig, dus de komende rondes zal er wat moeten gebeuren. Minimaal 3x winnen de laatste 5 rondes en het zou allemaal wel goed moeten komen. Op papier waren we gewoon de betere ploeg vandaag, maar helaas. The game is not played on paper.
De voorbereiding begon op vrijdag al. Na de interne competitie en de Schaak-Off werden de borden en stukken in de juiste externe opstelling gezet. Ik wist dat ik op bord 7 zou zitten net als in de eerdere ronden, dus zou dat logischerwijs ook op dezelfde plek zijn als onze eerste thuiswedstrijd. Het thuisteam heeft zwart op de oneven borden en daarmee zitten de oneven borden net als in de eerste ronde aan het gangpad. Maar toen kwam de instructie dat de borden andersom moesten. Om mij niet duidelijke redenen was kennelijk besloten om de even borden nu aan het gangpad te zetten. Ik verliet het clubgebouw in de wetenschap dat ik aan de vijverzijde zou spelen.
Toen ik op zaterdagmiddag arriveerde, legde ik het notatieboekje dan ook daar neer. Echter was besloten om niet alleen de even en oneven borden om te draaien, maar ook de teams, Lonneker 1 zou dus aan de vijverkant spelen. Daarnaast waren ook de koningen en dames op sommige borden omgedraaid. Wij speelden nu dus aan de andere kant van het gangpad, waarbij wel weer was besloten om de oneven borden aan het gangpad te plaatsen. Bij Lonneker 2 speelde even dus aan de muur, op mijn tegenstander na, die bleek namelijk Even van de achternaam te heten.
Wegens een schaaktoernooi in Duitsland, het Andreas Schaar Gedenkturnier, was onze opstelling volledig Nederlands. Captain Gijs Gerritsen was doorgeschoven naar Lonneker 1, maar hij had wel wat goede invallers weten te regelen. Het team was daarmee mooi in evenwicht, met vier spelers van Lonneker en vier van Park Stokhorst.
Even snel een rondje langs de borden. Vlak na aanvang zag ik dat alleen op bord 1 en bord 2 met e4 was geopend, op alle andere borden waren andere keuzes gemaakt. Zo ook op bord 8, waar Henk als invaller aantrad. Henk opende zoals we hem kennen met 1.d4 en kreeg een Konings-Indische partij op het bord. Henk was net terug van een korte trip naar India en kon dus nog even in Indische sferen blijven. Henk kwam naar eigen zeggen goed uit de opening, maar er gebeurde daarna niet zo heel veel. Er werd afgeruild maar het evenwicht werd niet verbroken. Op een gegeven moment vroeg Henk aan Gijs of remise akkoord was. De vrede werd snel getekend: ½ – ½.
Zelf speelde ik dus op bord 7 tegen Even. Na 1.c4 zette ik de Stonewall op. Mijn tegenstander had na de opening licht voordeel doordat de ontwikkeling van de witveldige loper mij enige tempo’s kostte. Na 20 zetten was er echter weinig aan de hand en stond de volgende stelling op het bord:
Wit vervolgde met 21. f3, wat mij een slechte zet leek, maar volgens de engine viel dat nog wel mee. Na 21… exf3 kan wit met 22. Dd1 de stelling neutraal houden. Wat volgde was 22. Df2 Ld3 23. gxf3 Lxf1 en zwart heeft wel voordeel. Wit had echter gewoon 23. Pe2 kunnen spelen want na fxe2 gaat zwart mat. Vervolgens ruilde ik de zwartveldige loper af en enkele zetten later zag mijn tegenstander er geen perspectief meer in en gaf hij op: 1½ – ½.
Roelof was de volgende speler die klaar was met zijn partij. Tegen 1.e4 speelde hij Caro-Kann c6, maar op zet 2 d6 en zo kwam hij in een spelletje terecht wat hij enigszins voorbereid had: een afwachtende opzet met zwart, maar wit vloog hem niet naar de keel en speelde gewoon verantwoorde zetten. In het middenspel had onze speler slechts één zwakte, pion d6, maar met secuur spel was de stelling prima te verdedigen. Na 24 zetten, met beiden nog ongeveer drie kwartier op de klok, bood Roelof op een juist moment remise aan, zie onderstaande stelling:
“Daar moet ik even over nadenken” zei wit, maar liet even later de vrede aantekenen want het was onduidelijk hoe het verder moest: 2 – 1.
Appie speelde tegen de heer Mengels die hij kende van de tijd dat hij het seniorenshaak op de woensdagmiddag organiseerde. “Die Mengels is een gevaarlijke speler hoor”, hoorde ik Appie een aantal keer roepen. Appie belandde in een eindspel met toren en gelijke lopers en een gelijk aantal pionnen. Na een aantal zetten werd hier ook de remise overeengekomen. “Een gewone remisepot, een heel saaie remise”, was het commentaar van Appie. Daarmee kwam de stand Lonneker 2 – Max Euwe 4 op 2½ – 1½. Het is toch Lonneker 2 / Park Stokhorst zult u zeggen? Dat klopt, maar deze score was geheel gerealiseerd door de spelers van Lonneker. De Stokhorstenaren houden duidelijk van langere partijen, want die waren alle vier nog bezig. Tom S. en Jarich zaten naast elkaar en waren beide in een paard-eindspel terechtgekomen. Stan zat in een dame-eindspel. Bij Bertil stonden nog een heleboel stukken op het bord.
Tom S. was als eerste klaar. Ik had er wel vertrouwen in toen ik de volgende stelling op het bord zag:
Zwart speelde hier nog even door maar gaf uiteindelijk op: 3½ – 1½.
Bij Bertil was de stelling echter in ons nadeel uitgevallen. Ergens was hij een stuk verloren en uiteindelijk verloor hij ook de partij. Onze eerste (en naar later zou blijken enige) nederlaag: 3½ – 2½.
Het moest echter raar lopen wilden Stan en Jarich samen niet minimaal één punt binnenhalen. Het paard-eindspel van Jarich was echter nog niet zo makkelijk gewonnen als dat van Tom S., zie onderstaande stelling met zwart aan zet:
De engine geeft zwart hier een heel klein voordeel. Jarich wist de situatie met een dubbel-vrijpion echter toch in zijn voordeel om te zetten. Daarmee was de wedstrijd gewonnen want we stonden nu op 4½ – 2½.
Stan was als enige nog aan het spelen en als hij zou winnen, zouden we in de competitie Max Euwe 4 op bordpunten voorbij gaan. Hier is de stelling na zet 58 van wit:
Stan wist deze gewonnen stelling uit te buiten en na zet 67 gaf zijn tegenstander op. Appie snelde meteen naar het bord om te zeggen dat het allemaal veel efficiënter had gekund maar dat bleek bij nader inzien wel mee te vallen. De overwinning was zo 5½ – 2½ en dat is keurig tegen een team dat een iets hogere gemiddelde rating heeft:
Zoals te zien is was ook het laatste punt van Stan nuttig want nu staan we in de stand op een 3e plaats.
Ze waren groen als gras, dat pas gemaaid was, de All Stars van Lonneker. Op een donderdag uit naar Vriezenveen, een avond waarop het kon vriezen en kon dooien. Aangezien Arno op de kieslijst stond voor de meest groene partij van Nederland, besloten Cupido en ik ook groen te doen en met de trein te gaan. Dit had ongetwijfeld niks te maken met de groene flesjes die we in de trein opdronken, waardoor we toch al niet meer hadden mogen rijden. Alle seinen stonden op groen, dus we arriveerden tijdig in Almelo, waar we de bus pakten richting Vriezenveen. Na nog een kleine wandeling door het groen arriveerden we op de speellocatie.
Jarno had eveneens de weg weten te vinden en om 20:06 waren ook de tegenstanders compleet. De speellocatie was de kantine van voetbalclub Deto, erg gezellig. In een bijhok van de kantine kon je zachtjes meegenieten van de Nederlandstalige krakers zonder dat het echt storend was. De korte wandeling naar de bar werd veelvuldig door iedereen gemaakt, en onze tegenstanders dronken ook allemaal gezellig een biertje mee.
Ondanks onze gemiddelde leeftijd van ruim 34 waren wij deze wedstrijd de groentjes, want al onze tegenstanders waren ouder dan onze oudste speler Cupido. Arno verrichte een uitstekende loting waardoor hij zelf zwart had op bord 1, waardoor Cupido op bord 2 en Gijs op bord 4 erg content waren met wit; Jarno had dus zwart op bord 3. Terwijl we vanuit de speelzaal uitkeken op het groene kunstgras waar werd getraind, konden we aanvangen.
Arno speelde tegen Burer, Cupido speelde tegen Burer, Jarno speelde tegen Burer, ondergetekende mocht tegen Doeve. Arno en Jarno schreven met een groene pen, niet te verwarren met een groen schrijvende pen. Jarno had voor de neutrale toeschouwer de mooiste partij, waarbij hij wat dingen gecontroleerd op de tocht liet staan en langzaam de aanval begon in te zetten. De andere drie wonnen in hun partij allemaal een pion. Om 22:25 stond het nog 0-0, maar 5 minuten later was het 3-0 voor ons : Jarno had een doorslaande aanval, Cupido en ik kregen allebei een erg goede pion op de zesde rij en onze tegenstanders geloofden het wel.
Arno, vorig jaar gedoopt tot groene superheld De Hulk, leek op weg naar de overwinning. Hij kreeg twee verbonden vrijpionnen maar wikkelde onhandig af naar een ongelijk loper-eindspel. Ondanks dat zijn tegenstander qua tijd ergens rond de 20 seconden bleef bungelen geloofde Arno het wel en werd er remise overeengekomen : 3.5 – 0.5, een prima teamresultaat. De eerste horde richting prolongatie van de SBO-cup was genomen. Op naar de kwartfinales!
Jarno bracht ons naar station Almelo, vanaf waar wij weer konden treinen. Deze keer konden er helaas geen chips geruild worden voor een paar biertjes, maar dat mocht de pret niet drukken. Vrijdagochtend lag er een pak sneeuw, maar toen ik naar huis fietste was alles nog groen.
Zaterdag 9 november stond voor ons team de 2e ronde van de KNSB op het programma. Om 13:00u waren beide teams nog niet compleet en gelegenheids-aanvoerder Martin Borggreve was druk bezig een opstelling te improviseren en de conclusie was dat bord 1 en 3 later zouden komen.
Onze bord-4 speler Roelof werd ook maar eens gebeld, waar hij was. Hij kwam een kwartier te laat omdat hij deze wedstrijd niet in zijn agenda had staan. Teamleider Gijs kon melden dat hij geluk had : we speelden in het Denksportcentrum van Hengelo, voor Roelof dichtbij dus.
Op bord 1 zat ons Duitse toptalent Jan, maar de speler van Drienerlo bleek helemaal niet meer te komen en zo stond het vroeg 1-0 voor ons. Jan had denk ik liever gewoon van een tegenstander gewonnen, maar goed, we waren blij met deze voorsprong. Invaller Geert kwam op bord 5 helaas vrij snel een stuk achter, en dit bracht de tussenstand op 1-1.
Ons andere Duitse toptalent Anna speelde op bord 2 tegen oude bekende Menno Monsma, die ondertussen de 2100 grens weer heeft geslecht. Anna zette een mooie aanval op met een verrassend pion-offer en na 27 zetten konden de stukken weer in het doosje. Zo stond het 2-1, dankzij deze zeer knappe prestatie van Anna. Op bord 8 probeerde Hannes een aanval op te zetten maar kwam er nooit lekker doorheen; hij verloor helaas en zo stond het 2-2.
Roelof was blijkbaar goed uitgeslapen want hij speelde op bord 4 een supersterke messcherpe partij – zie onder. Zijn tijdsmanagement was ook uitstekend met nog 1,5 minuut voor 3 zetten om de veertigste zet te halen. Tijdens zijn partij vertelde Roelof me een paar keer dat hij erg goed stond en dat bleek zeker waar te zijn; dit was van begin tot eind een uitstekende pot (met 1.a3 ?!) waarvoor zelfs zijn tegenstander hem na afloop feliciteerde. Zo werd het 3-2.
Walter zat op bord 7 en verbrak de ‘Als-ik-na-20-zetten-niet-gewonnen-sta-dan-win-ik-niet’ vloek; terwijl hij objectief nog niet beter stond had hij al wel dat gevoel, en met deze spirit won hij dan ook een toren en behaalde zo een zeer belangrijk punt voor het team : 4-2. Tom speelde op bord 6 een leuke partij maar gaf helaas ergens een stuk weg. Hij streed nog dapper door maar kon niet anders dan toekijken hoe zijn tegenstander de score op 4-3 zette.
Ikzelf speelde 30 zetten erg goed, kreeg een vrijpion meer, en dacht “Jan punt, Anna punt, Roelof gaat winnen, dus ik moet dit gewoon uitpingelen dan hebben we in ieder geval 4 punten”. Ergens koos ik het verkeerde plan en het toren-eindspel met een pion meer bleek niet gewonnen. Gelukkig had Walter ondertussen gewonnen en kon ik voor remise gaan, wat ervoor zorgde dat de 4,5 – 3,5 de goede kant op viel. Zo kon ik toch erg tevreden zijn met mijn halfje, terwijl ik anders misschien doodziek was geweest. Waar mijn tegenstander heel hard ‘schaak!’ riep op zet 12 en er luidkeels bij vermeldde dat hij niet goed stond, gaf ik hem in deze partij nog vaker schaak, dus dit voelde toch als een morele overwinning.
Al met al een leuke schaakmiddag tegen een sympathieke tegenstander. En twee belangrijke matchpunten gaan mee richting Enschede.
Op zaterdag 9 november hadden we de verre uit-wedstrijd tegen Emanuel Lasker op het programma staan. Na een lange reis van ruim 2 uur arriveerden we in het pittoreske Sint Jacobiparochie, waar we gastvrij werden ontvangen door onze Friese schaak-vrienden. Na een valse start met 2 nederlagen was dit een belangrijke wedstrijd voor ons, waarin we punten moesten pakken. Maar voor Emanuel Lasker waren de punten ook belangrijk om hun koppositie te behouden.
Aan een gelijkspel hadden we allebei eigenlijk niets, en zo ontstond er een spannende strijd waarbij iedereen er vol voor ging.
Jokim speelde met wit op bord 3. Ik heb altijd een rotsvast vertrouwen in onze meest getalenteerde speler, en zo had ik ook vandaag een overwinning al stiekem een beetje ingecalculeerd. Maar Jokim kwam niet lekker uit de opening en belandde in een lastige stelling waarbij hij de boel moest keepen en zijn creativiteit niet kwijt kon. Tegen een sterke speler als Erik Bosma wordt het dan heel lastig. Na nog even wat gepingeld te hebben, waarbij het niet wou swingen, werd de remise getekend.
Hierna ging het voor ons ineens rap de verkeerde kant op, met 3 snelle nederlagen op rij.
Jarno, op bord 4, kwam 2 pionnen achter maar kreeg er wel activiteit en aanvalskansen voor terug. Helaas wist zijn tegenstander steeds de goede zetten te vinden en kostte het geïnvesteerde materiaal ons de partij.
Jochen, op bord 6, speelde weer eens een uitstekende pot. In tijdnood blunderde hij echter een toren weg en dat was ook meteen einde partij.
Op bord 2 speelde onze ijzersterke en oerdegelijke Arno. Normaal gesproken reken ik bij Arno ook al stiekem een puntje, maar onze aanstaande bruidegom zat aan het bord met z’n buik vol vlinders en het hoofd in de wolken. Door die roze bril werden de situaties op het schaakbord niet meer helder ingeschat en een nederlaag volgde dan ook snel.
Oei, we staan ineens 3,5 – 0,5 achter, het gaat weer heel erg moeilijk worden. Toch zit een resultaat er nog steeds in.
Mart, op bord 8, staat in mijn ogen heel goed. Jürgen speelt op bord 1 tegen de sterke Sikko Ros en staat ook erg goed. Jeroenop 7 staat eveneens prima, Bas op 5 heeft een wilde partij die alle kanten op kan. We gaan ervoor!
Jeroen speelt met de witte stukken weer eens een prima partij en weet in het middenspel een kwaliteit te veroveren. Hierdoor krijgt hij een winnende stelling en dat is nou net een kolfje naar de hand van onze eindspel-specialist : puntje voor Jeroen! 3,5 – 1,5 .. het kan nog!
Mart speelt met de zwarte stukken een goede partij waarin hij z’n tegenstander langzaam van het bord drukt. We kennen Mart natuurlijk van de spectaculaire, tactische wilde partijen, maar ook dit facet van het spel beheerst hij goed. Het is wachten op de aansluitings-treffer, maar helaas : in een moment van schaakblindheid geeft Mart in 1 zet z’n gewonnen stelling plotsklaps weg. Heel erg zonde.
Hiermee komt Emanuel Lasker op 4,5 punt en is de wedstrijd gespeeld. Er zijn echter nog 2 boeiende partijen bezig.
Op het eerste bord speelt Jürgen met de witte stukken tegen Sikko Ros, een zware tegenstander met 2200+ rating. Maar we weten dat Jürgen hier met z’n sterke positionele spel altijd goed raad mee weet. En zo ook vandaag. In een rustig opgebouwde partij houdt onze speler een gevaarlijk ver opgerukte vrije a-pion over. Of de stelling echt winnend is geweest weet ik niet, het zag er in ieder geval zeer dreigend uit en als er iemand voor de winst kon spelen was wit het. Echter ging het ook hier mis voor ons, Sikko kon met z’n dame een paard slaan om haar vervolgens met een vorkje weer terug te winnen. Hij moest het gewonnen stuk echter wel weer teruggeven voor de inmiddels tot de 7-de rij opgerukte a-pion. Wat er overbleef was een eindspel loper + 3 pionnen tegen paard + 4 pionnen op dezelfde vleugel. Dit was niet te houden natuurlijk en zo ging ook deze partij verloren. Erg jammer, want er had zeker meer in gezeten.
Dan blijft alleen bord 5 nog over, waar ondergetekende het opnam tegen Jan Hibma. In een wilde partij met tegenovergestelde rokades stond zwart lange tijd iets beter. Ergens in het middenspel heb ik nog wel een kans laten liggen om een goede stelling te krijgen nadat de zwart-veldige loper helemaal opgesloten stond op h8. Echter, in tijdnood deed ik wat onhandige zetten en kwam toen straal verloren te staan. Na bijna 5 uur spelen raakte Jan toch wat vermoeid en deed toen ook niet meer de beste zetten. Hierdoor kroop ik door het oog van de naald. Uiteindelijk werd na vijf en een half uur strijden, met een hoge amusementswaarde voor het publiek, de vrede getekend. En zo werd de eindstand op het bord gezet : 6-2
Meester-voorspeller Jokim zei het me vooraf al : “huilen wordt het sowieso” – voor ons, maar hopelijk voor de tegenstander. Helaas bleven wij na een zware strijd met de tranen over.
Na 3 nederlagen op rij gaat dit een heel zwaar seizoen worden. Maar we blijven gezien ons spel nog steeds vol goede moed. Laten we het dit jaar maar eens net andersom doen als de afgelopen paar seizoenen en gewoon slecht beginnen en heel goed eindigen!
Ditmaal werd ik opgeroepen om WSG aan de zegekar te binden. De eerste verrassing kwam al voordat ook maar een zet was gedaan, aangezien ik het in het vorige seizoen mocht opnemen tegen Jochem Mullink, die deze keer aan bord twee zat. Overigens speelde ik altijd met wit tegen hem, en dit was een uitstekende gelegenheid geweest om te kijken hoe het met zwart zou gaan.
Mijn tegenstander was onbekend voor mij. Nadat ik een pion won in het Dame-Indisch en hij zijn compensatie niet wist vast te houden, speelde ik een duivels slimme zet om nog een pion te winnen, met behoud van initiatief. Ondanks het feit dat mijn tegenstander lang doorspeelde voordat hij opgaf, was de uitslag van de match allerminst zeker.
Nadat Jokim in een Najdorf-opening twee systemen door elkaar haalde, ging het van kwaad tot erger. Op een gegeven moment stond hij zelfs op min vier, maar dat maakte niet uit, want richting het einde kwam er een wending waardoor alles goed afliep. Dat moment kwam toen zijn tegenstander opgaf, terwijl hij objectief nog gewonnen stond, maar voor de laatste tien zetten slechts tien seconden bedenktijd had – en er kwamen per zet maar tien seconden bij. Eindelijk tijd voor Jokim om zijn trick-and-treat van vegetarische snacks te verorberen.
Jochens partij leek lange tijd stabiel, maar in het eindspel kwam hij een pion achter te staan. Nadat hij een kans miste om een paar torens te ruilen en eeuwig schaak te geven, kwam zijn eigen koningsaanval niet van de grond en ging hij zelf mat.
Jürgen kwam actief uit de opening, kon uiteindelijk toeslaan en belandde na een afwikkeling in een gewonnen eindspel. Ook al speelde zijn tegenstander stug door, de winst kwam nooit in gevaar.
Al met al werden we (geheel in Halloween-stijl) in de greep gehouden door de vraag wie zijn partij zou overleven en wie de meeste spoken zag. Maar wie vaker een horror-film heeft gezien, weet dat uiteindelijk alles weer goed komt. Met een 3-0 voorsprong was snelschaak uitgesloten en kon Jochens verlies de pret niet drukken.
