Via het riante Usselose buitenverblijf van Louk zetten we op een maandagavond in april koers naar Haaksbergen voor de laatste wedstrijd van het derde viertallenteam. Met de haven in zicht stuitten we op een wegopbreking, maar na een verkwikkend avondwandelingetje bereikten we toch ruim op tijd het afgeschreven Rode Kruisgebouw, dat tevens dienst doet als clubgebouw van de Haaksbergen-Eibergen Combinatie. Een van de HEC-leden -mijn tegenstander, bleek later- stond al te wachten voor een dichte deur. Om de tijd te doden werden er alvast enkele bekers uitgewisseld, langzamerhand arriveerden er meer spelers, waaronder ook het tweede viertallenteam van Lonneker (dat deze avond toevallig in hetzelfde gebouw moest aantreden), totdat vijf minuten voor aanvang de jarige sleutelhouder zich bij ons voegde.
Eenmaal binnen moesten er nog enkele obstakels worden overwonnen. Ten eerste werkte de verwarming niet, en het kostte wat moeite om een soort gaskachel-op-een-paal aan de praat te krijgen. Maar de rest van de avond hadden de Lonneker-spelers in ieder geval een lekker warme rug… Tot overmaat van ramp was het koffiezetapparaat ook stuk, dus we hadden ons al voorgenomen om geen al te slaapverwekkende partijen te spelen, maar gelukkig bood een Senseo-apparaat uitkomst.
Maar goed, over de wedstrijd. De beslissingen vielen deze avond in oplopende volgorde van bordnummer (hoe groot is de kans? OK, die kans is 1 op 24…). Ik zal ze een voor een even langslopen.
Moet ik het echt nog over mijn eigen partij hebben? Nou vooruit, voor de objectieve verslaggeving… Ik kreeg een vertrouwde rechttoe-rechtaan Colle op het bord en wist mijn tegenstander aardig onder druk te zetten met mijn zware stukken. Uiteindelijk kon ik afwikkelen naar een dame-eindspel met een pion meer dat er gunstig uitzag. Toen dacht ik het mezelf makkelijker te maken door dames te ruilen en een gedekte vrijpion over te houden (en nog steeds een pluspion), maar dat bleek een behoorlijke misrekening: mijn tegenstander kon doorbreken op de damevleugel, misschien was het nog net remise te houden maar ik koos de verkeerde voortzetting en verloor zelfs.
Johan kreeg een Italiaanse partij op het bord. Zijn tegenstander ging agressief naar voren met zijn pionnen, met als resultaat dat deze alleen maar verzwakt werden: er gingen er twee verloren. Dit gecombineerd met druk op de koningsvleugel zorgde ervoor dat de stelling er rooskleurig uitzag voor onze tweedebordspeler. Maar in de verdere verwikkelingen ontstond een situatie waarbij er her en der allerlei stukken werden aangevallen, en toen de rookwolken weer waren opgetrokken had Johan een kwaliteit moeten inleveren. Vanaf dat moment bleef de partij in balans met als uitkomst een puntendeling. De spelers waren het erover eens dat ze beide winstkansen hadden gehad gedurende de partij en dat remise de terechte uitslag was.
Teamleider Ed kreeg een Siciliaan tegen zich en kwam prettig in het spel. Hij voelde zich als een vis in het water in zijn partij tegen Leo: een mooi loperpaar, goed stukkenspel, en uiteindelijk een pion winst. Deze wist hij vast te houden tot in het verre eindspel, dat hij daarna vakkundig tot winst voerde: de stand was weer gelijkgetrokken.
Louk had lange tijd ook een prettig ogende stelling, met behoorlijk wat ruimtevoordeel. Maar het was nog niet zo makkelijk om dit voordeel verder uit te bouwen. De vlam sloeg in de pan toen beide dames de vijandelijke stelling konden binnendringen. Wederzijds werd er een stuk gewonnen en er werden links en rechts pionnen van het bord gemept, helaas meer bij Louk dan bij zijn tegenstander. En toen zijn laatste paard ook nog geslagen werd was er geen redden meer aan.
Een enigszins teleurstellende afsluiting van het seizoen voor V3 dus. Maar V2 kon vanavond het kampioenschap, dat ze al in de pocket hadden, nog wat extra glans geven met een 2,5-1,5 overwinning.
Henk Jonkers
H.E.C. V2 - Lonneker V3 2,5 - 1,5 Johan Schröer - Henk Jonkers 1 - 0 Paul Vije - Johan Blokhuis 0,5 - 0,5 Leo Vis - Ed Balk 0 - 1 Stef v.d. Poel - Louk de Wit 1 - 0
.
.