Onze teamleider Ed had stad en land afgezocht om een vierde speler te
vinden, maar helaas zonder resultaat. Zo kwam het dat we al met 1-0
achterstonden toen we met het derde viertallenteam afreisden naar
Wierden voor onze tweede externe wedstrijd. Daar aangekomen werden Johan
en ik al opgewacht door de moedige Mat-Adoren. Ed, die uit het verre
Rotterdam moest komen en tot overmaat van ramp ook nog met
wegomleggingen te maken kreeg, kon met enige vertraging ook aanschuiven.
Niet veel later speelden we alledrie al met een pion minder: sommigen
vrijwillig, anderen door onoplettendheid…

Ik speelde zelf een wild-westpartij tegen Mat-Ador-secretaris Jaap
Dijkstra. Door het verlies van mijn g-pion kwam mijn gerokeerde koning
op de tocht te staan, maar de halfopen g-lijn die daardoor ontstond kon
ik ook gebruiken voor een tegenaanval op zijn rokadestelling. Dus als
een stier op een rode lap ging ik met al mijn stukken erop af, daarbij
mijn verdediging op de damevleugel verwaarlozend, zodat daar nog twee
pionnen verloren gingen. Gelukkig leverde mijn aanval een loper op, en
ik bereidde me voor op een taai eindspel met toren en loper tegen toren
en drie pluspionnen. Daar kwam abrupt een einde aan toen hij een
aftrekaanval op zijn toren negeerde, waardoor ik de gelijkmaker kon scoren.

Ed was door alle invallers- en reisperikelen extra gebrand op een goed
resultaat, dus hij ging voortvarend van start met het Noors gambiet. En
met succes, want het geofferde materiaal kreeg hij met rente weer terug.
De stelling bleef lang vrij complex, met veel materiaal op het bord,
maar nadat het meeste materiaal was geruild en de rook weer was
opgetrokken had Ed een koning, loper en vier pionnen over tegen een
koning en drie kale pionnen van zijn tegenstander Jaap Langkamp. Zoals
Paul al berichtte, een kofje naar Eds hand, dus niet veel later kwamen
we dan ook op voorsprong.

Op bord twee werd een echte veteranenstrijd geleverd, met een gemiddelde
leeftijd van de spelers van 79 jaar. De jongste van het stel, Johan,
leek aan het langste eind te trekken, met een stuk tegen een pion
voorsprong. Een remiseaanbod wees hij dan ook terecht af. Maar zijn
tegenstander Theun Speelman, zo te horen oorspronkelijk afkomstig van ’t
Grunnigerlaand en dus wel enigszins schokbestendig, hield goed stand. En
toen de klok een woordje ging meespreken won hij met een geniepig
röntgenschaakje een loper terug. Met een pion meer en actieve stukken
zag de stelling van Johan er nog steeds veelbelovend uit, maar de klok
tikte onverbiddelijk door. Met nog maar enige minuten op de teller ging
er nog een stuk verloren, en in een hopeloze stelling viel Johans vlag.

Dus wederom een gelijke eindstand. De op papier vierdebordspeler van
Mat-Ador, Helma Jansen, vertelde me na afloop dat ze haar interne partij
had gewonnen, en dat ze ondanks het ontbreken van een externe
tegenstander dus toch ook een leuke avond had gehad.

Mat-Ador V3 – Lonneker V3 2-2

Jaap Dijkstra – Henk Jonkers 0-1
Theun Speelman – Johan Blokhuis 1-0
Jaap Langkamp – Ed Balk 0-1
Helma Jansen – N.O. 1-0R