October 2019
M T W T F S S
« Sep    
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031  

Lonneker v2 speelt gelijk tegen Holten

Door: Leon Stuij

Boris, op bord 1, speelde de Tarrasch verdediging. Een opening die op het hoogste niveau niet vaak meer wordt gespeeld maar wel een opening die niet onderschat moet worden! De tegenstander van Boris was voorbereid en wist ook wel wat van de Tarrasch af. Tien zetten theorie werden gespeeld totdat Boris zijn theorie door de war haalde en de verkeerde zet speelde. Hierdoor werd de stelling kurkdroog, een woestijn zei Boris later tegen mij. Beide spelers hadden geen zwaktes of voordelen. Boris bood dan ook remise aan. Zijn tegenstander dacht er nog een tijdje over na, liep even rond en besloot uiteindelijk toch nog door te spelen, om de oase in een woestijn te vinden. Hij vond echter alleen een fata morgana en beide spelers besloten tot gelijkspel.
Gijs (bord 3) had wit en speelde zijn geliefde meran. Ja, zo heet dat Gijs, de meran. De meran is de hoofdvariatie in de semi-slav. Een geliefde opening ook van de wereldtop. De tegenstander van Gijs speelde de anti-meran. Ik zie al een beeld in mijn hoofd van Gijs die mij vragend aankijkt. Ja, zo heet dat Gijs. Gijs speelde op zet 10 de zet Lb3, die ik twijfelachtig vond. In mijn livebook staat dat er negen partijen zijn geweest met Lb3, die wit allemaal verloor. Ik had zelf het gevoel dat Gijs niet helemaal goed uit de opening kwam maar hij zei tegen mij dat dat wel meeviel. De tegenstander van Gijs had wel erg veel druk op de stelling gezet en zodoende maakte Gijs een blunder. Hij verloor een heel stuk. Gijs kennende zou hij nog lang doorvechten en dat deed hij ook. Straalverloren, het maakt die jongen niet uit, hij komt altijd wel weer terug in het spel. En daar had ik ook alle vertrouwen in. Zijn tegenstander had alle vertrouwen in zijn eigen stelling en wou al snel een promotiedame. Gijs vond dit echter voorbarig en voelde zich geërgerd. De stukken van Gijs kwamen allemaal actief te staan en Gijs begon druk te zetten, waardoor de tegenstander geforceerd werd om zijn stukken passief op de achterste rij neer te zetten. Toen speelde Gijs maar liefst op briljante wijze vijf paardzetten achter elkaar om de tegenstander in de war te krijgen. Blijkbaar werkte dit want even later blunderde zijn tegenstander een stuk weg en werd er toch tot remise besloten. Gijs snapte er niks van aangezien hij nog steeds verloren stond, ook al had hij een stuk terug gewonnen. Ik had dan ook niks anders verwacht van Gijs, die de bijnaam houdini heeft verkregen aangezien hij de dans altijd weet te ontspringen. Een knappe prestatie!
Igor speelde op bord 4 met zwart en koos een opening waar ik niet bekend mee ben. Hij fianchetteerde beide lopers en speelde in hypermoderne stijl. Dat wil zeggen dat hij het centrum niet met pionnen maar juist met stukken ging aanvallen. Igor kwam echter vrij passief te staan en het centrum van wit bleef staan. Ook had Igor een pion op b6 die makkelijk aan te vallen was. De witspeler speelde heel rustig en bleef zijn stukken en pionnen op betere velden zetten terwijl Igor weinig kon doen. Uiteindelijk moest Igor dan ook opgeven.
Mijn tegenstander was tien minuten te laat, dus dat begon al lekker voor mij. Hij speelde het klassieke dame gambiet, een prachtige opening. Ik (met zwart, op bord 2) speelde het uiterst solide semi-slav (driehoekjes systeem pionnen op c6, d5 en e6), net zoals de tegenstander van Gijs. Waar Gijs e3 speelde, speelde mijn tegenstander echter Lg5. Hier had ik stiekem al op gehoopt want dat geeft mij de optie om de uiterst instabiele ongelooflijk mega-ingewikkelde Botwinnik variatie te spelen die ik uiteraard speelde (en dan wordt mij verweten dat ik laf speel, ha!). Theoriemonstertje dat ik ben, kende ik de eerste 14 zetten uit mijn hoofd. Mijn tegenstander kende het niet want hij speelde erg langzaam maar wist wel de goede zetten te vinden. Wat betekende dat ik na 14 zetten nog anderhalf uur op de klok had (daar begonnen we mee) en mijn tegenstander nog maar 40 minuten. De 15e zet van mijn tegenstander leek mij een fout en vier zetten later was de partij alweer voorbij. Ik had gewonnen, partij.

Eindstand 2-2