Die documentaire over graancirkels, ‘crop circles’ in het engels, had me aangegrepen.
Die nacht kwamen ze in een droom ook weer voor.
In die droom zat ik op de grond voor de boekenkast in de bibliotheek, het was bij de juiste sectie, maar de ruggen van alle boeken hadden vanaf onder allemaal een sticker met code enzo. De titels waren daarom allemaal half zichtbaar. Ik wilde eens snuffelen naar een boek, maar intuitie was hier kennelijk vervangen door een database. Uit het boek wat ik tenslotte vond wilde ik toen een copietje maken, niet het boek meenemen, ik had een belangrijke pagina gevonden, dat was genoeg.
Het copieerapparaat bleek een hele heisa, er waren veel te veel knoppen op een schermpje met allerlei symbolen. Ik moest even heel goed kijken hoe ik mijn copietje ging maken, maar dit keer gaf ik op en liep naar de balie. De vrouw aan wie ik mijn verhaal vertelde liep daarop even met me mee naar het apparaat, ze deed wat onbeduidende handelingen en zei “zo gaat dat, is niet moeilijk”. Ik wilde nog tegenstribbelen door te zeggen dat ik er normaal wel uitkom en dat dit apparaat toch te ingewikkeld voor me was, maar ik wist dat zij er niets aan kon doen.
Opeens zag ik daar toen zo’n gewoon copieerapparaatje, af en toe zie je ze nog bij de AH, je moet er een muntje in doen en de knop drukken. Het ding stond daar in de bibliotheek de hele tijd tegen een wand, wat ik niet gezien had. “Kan ik dat ding ook gebruiken ?” De vrouw lachte, “Dat hoort tot de Technologie & Kunst editie deze maand.” De stekker zat er wel in. “Werkt ie ook ?” Ze trok haar wenkbrouwen op, “Dat weet ik eigenlijk niet, dat hebben we niet geprobeerd, maar dan zult u een dubbeltje moeten hebben uit de gulden-tijd” en ze keek me smalend aan.
Direct dacht ik aan het exemplaar in mijn portemonnaie wat er al jaren inzat, ik weet niet waarom, heb het gewoon bewaard toen ik het vond, zo vier jaar terug ofzo, en nu zou het kennelijk zijn taak hebben. Ik zocht het ding en vond het, legde mijn boek onder de klep, gooide het in de gleuf, drukte de groene knop en wachtte. Er klonk een vertrouwd mechanisch gerommel en warempel, er lag een blaadje op de lade. Alles was goed leesbaar, dus ik nam afscheid, verward maar tevreden.
Toen was ik opeens in het IJsclubgebouw van SV Lonneker. Er was een finale ofzo, Zyon speelde voor ons, er was een enorme drukte. Bijna niemand kon goed zien wat er op dat bord gebeurde, ik had het begin gemist. Maar er bleken live-beelden te zijn, de meeste mensen keken op hun smartphone, er was ook een groot scherm. Daarop was duidelijk het DGT bord te zien met een vreemde klok, die kende ik niet, maar in mijn droom was het een bekende vorm. Boven het bord zweefden 2 bolletjes, op het grote scherm zag je een ervan, dat was dus de andere. Het waren AI gestuurde oogjes, slim bewegend in die kleine ruimte, wat de perfecte weergave gaf.
Heer Zilver, die voor deze dag zijn DGT-set ter beschikking had gesteld, zei me dat de oogjes ook onzichtbaar konden zijn, het was een simpele instelling maar niemand wilde dat.
:: AI decoded these crop circles cipher and the pattern is intelligent
Het zijn vaak flarden uit zo’n droom, deze heb ik opgeschreven, maar je weet het : hoe meer je dan schrijft, hoe minder er overblijft van een waarheid.
DGT zou in elk geval iedere club in de regio zo’n set moeten geven met de wens elke week een top-partij te streamen – dat beeld blijft sterk over, een win-win situatie, je snapt niet dat het nooit gebeurd is, dat wil iedereen toch ..
Die graancircels ?
Duidelijk !
-Roelof