KNSB beker 2010/2011 Ronde 1 Op de avond van vrijdag 29 oktober 2010 was het weer eens tijd om het te proberen in de KNSB-beker, die door de landelijke bond georganiseerd wordt. Dit jaar is geloof ik de derde editie van deze competitie waarin S.V. Lonneker vertegenwoordigd is. In 2007 verdiende Lonneker voor het eerst een plekje door de SBO-cup te winnen; we verloren toen in de eerste ronde van Almelo. Paul won knap van Edwin Sarink maar dat kon het onheil op de andere borden niet voorkomen. Na een jaar de landelijke KNSB-beker overgeslagen te hebben, waarin Lonneker wel de SBO Promotieklasse wist te winnen, speelden we vorig jaar voor de tweede keer voor de Beker. Op een gure herfstavond werd het 2-2 in een Hattems kerkgebouwtje. Paul won een erg mooie partij van Fedde Tolman en ook Willem legde niet onverdienstelijk een 2050+ speler om. Maar wederom mochten we niet door naar de tweede ronde; we verloren de snelschaaksessie met 1-3. De Lonneker scores in de KNSB-beker tot nu toe: Paul 2 uit 2, Willem 1 uit 2, Gerrit 0,5 uit 1, Mart 0 uit 1, Jokim 0 uit 2. Dit jaar maakt onze nieuwe sterk presterende ster Arno zijn debuut voor het Lonneker bekerteam. Dit seizoen treedt Lonneker dus aan met haar sterkste bekerteam ooit, en dat mocht het eerst eens thuis gaan proberen tegen de topspelers van SBO-promotieklasseteam S.V. Borne. Deze heren hadden vorig seizoen de SBO-Cup gewonnen door in de finale het snelschaken met 4-0 te winnen van S.V. HEC. Bij Borne schaken alleen maar bekende gezichten voor ons: nog maar anderhalf jaar geleden hebben dezelfde mannen Lonneker in hun vertrouwde Spil uit de SBO-Cup geknikkerd. In de halve finale won Paul toen zoals gebruikelijk een goede witpartij op bord 1, Jokim speelde een soepele remise maar Willem en Maike lieten het toen uiteindelijk afweten in rare partijen. Vanavond waren vier van de vijf deelnemers van toen, in volgorde van speelsterkte Lex Griffioen (1), Han Kuik (hij zat nu als fan/wisselspeler/hypnotiseur op de bank), Sjaak piest (4) en Nico Hilderink (hij was toen non-playing teamcaptain maar nu goed genoeg voor bord 3) in de IJsclub op bezoek. Alleen Norbert Waanders was er vanavond niet bij; de sterke Patrick Munster was de nieuwe man op bord 2 van Borne. Robin Bos was wedstrijdleider en verrichtte de loting. Paul had zoals wel vaker in bekerpartijen wit op bord 1, tegen Griffioen. Arno op 3 had ook wit, tegen Hilderink. Op 2 Munster – Van den Bos en op 4 Piest – Bulter. Willem zat op bord 4 een Najdorf te spelen tegen Sjaak Piest (1981) en het zag er naar mijn mening wel oké uit voor zwart, zonder noemenswaardige complicaties; de koning was veilig en de zware zwarte stukken leken er actief genoeg voor te staan. Helaas deed Willem zichzelf geheel zelfstandig de das om en bood hij Sjaak op een presenteerblaadje zijn stukken aan. Sjaak was zo wijs ze aan te nemen. Een cruciale centrumpion en een nog crucialere loper gingen zonder weerstand verloren. Toen geloofde onze Willem het wel; hij bewaart tot nu toe zijn briljantheden voor zijn optredens in Nordhorn. We stonden zowaar 0-1 achter en op de andere borden zag het er ook nog niet zo goed uit. Jokim (ik) bijvoorbeeld om maar eens iemand te noemen speelde te opening veels te nonchalant terwijl tegenstander Patrick Munster (1998) eigenlijk alleen nog maar gezonde degelijke ontwikkelingszetten zat te doen, zonder veel aandacht te besteden aan mijn dubieuze openingsopzet. Ikzelf was ondertussen nog steeds niet zo onder de indruk van wat er op het bord gebeurde en dacht alleen potentieel een klein probleempje te kunnen gaan krijgen als zwart “een keer” Pc6 zou gaan spelen. Slechts een paar zetten later gebeurde dat al, en toen was het toch eigenlijk best wel heel slecht voor zwart. Maar zoals wel vaker speelde ik optimistisch gezind door in een brakke stelling die door vrienden van Fritz gemakkelijk kapot gebeukt zou worden. Wel lukte het me om een paar sneaky valletjes in de stelling te bouwen maar waar wit zonder al te veel problemen omheen zeilde. Ik speelde het taai genoeg om Munster lang te laten nadenken en het lukte hem niet om genoeg druk te creëren. Wel bereikte hij een min of meer technisch gewonnen eindspel met een pionnetje meer, waarin hij er al van droomde zijn a-pion naar a7 door te stoten. Nouja daar wenste ik niet aan mee te werken en bood remise aan, er stonden immers lopers van ongelijke kleur op het bord. Na wat overleg aan Bornse zijde weigerde dhr. Munster, en toen ging ik maar aanvallen, in plaats van afwachten of zijn eindspeltechniek voldoende was om zijn stelling in een vol punt om te zetten. Paul speelde op bord 1 tegen de vrij sterke Lex Griffioen (2009), die ondanks zijn ervaring en spelinzicht het toch altijd best lastig heeft tegen de capriolen van de jeugdige rakkers van Lonneker. Ik dacht dat Paul een goede versie van een Frans openingetje op het bord had, maar toen ik na een stuk of 15 of zelfs 20 zetten keek, stond er nog steeds een pion op e2. Het bleek een of andere schuif-d4-opening te zijn geweest waarin wit weinig tot geen voordeel heeft. Vooral de stevig gedekte zwarte pion op d5 sprong in het oog en het leek me dat wit vrij weinig kans had om ook maar iets te gaan bereiken. Het is maar lastig spelen (laat staan winnen) als zwart zo een solide stelling heeft, ook al denk je dat je met je 2200+ het spelletje beter in de vingers hebt dan je tegenstander. Paul pakte nog wel even leuk die pion op d5 met zijn loper die niet teruggepakt mocht worden. Deze actie had echter te veel energie geëist van de witte stukken en meer zat er daarna niet in het vat. Paul bood dan ook maar eens remise aan, met het oog op de andere borden leek dat dan op snelschaken uit te gaan lopen. Of dat aanbod eerst nog is afgeslagen en hoe de partij precies eindigde, weet ik niet, maar uiteindelijk werd er remise overeengekomen in een stelling waarin geen van beide partijen voor winst kon spelen. Arno was al sinds donderdagmiddag in touw met aardkundige verslagen schrijven, anderhalf uur schoonheidsslaapje, tentamens maken, boodschappen doen, de hond uitlaten, treinreizen en wat al niet meer, maar hij had nog een gaatje in zijn agenda gevonden om vrijdagavond in Lonneker op bord 3 tegen Nico Hilderink (2018) een thuis in Amsterdam voorbereid Siciliaans variantje te komen spelen. Zwarts zetten brachten hem geloof ik geen moment in wat voor probleem dan ook, en teamleider Paul had alle vertrouwen in een positieve uitslag. Ikzelf vond de witte stelling wel goed, maar zag nog niet hoe Arno de strijd zou gaan beslissen. Nadat Paul remise had gespeeld en we dus 0,5-1,5 achterstonden, bleek Arno een loper te gaan winnen die in het midden van het bord gevangen was door witte pionnen. Ondertussen was ik op bord 2, mede geholpen door de aankomende tijdnood van dhr. Munster, heerlijk met mijn torens het leven van de witte koning zuur aan het maken. Nouja ik dolde hem compleet en toen liep het ook nog mat. Mijn tegenstander was er terecht niet zo tevreden mee, aangezien hij toch echt aanvankelijk een eindspel met een gezonde pion meer was ingegaan. Toen stond het 1,5-1,5 en dhr. Hilderink speelde nog een paar zetjes met een stuk minder voor een pionnetje of twee. Toen ook zijn vrij lijkende d-pion eraf gesnoept werd door Arno, vond hij het wel welletjes geweest. 2,5-1,5 na een niet optimaal verlopen avond, maar wel met een positief en optimaal resultaat als je bedenkt wat voor stellingen er op het bord langskwamen. Lonneker kan zich nu vol vertrouwen op gaan maken voor de Duitsers van Hardenberg.:)(Jokim van den Bos) Lonneker, vrijdag 29 oktober 2010 SV Lonneker - SV Borne 2˝ - 1˝ 1. Paul ten Vergert (2203) - Lex Griffioen (2009) ˝ - ˝ 2. Jokim van den Bos (1998) - Patrick Munster (1998) 1 - 0 3. Arno van Akkeren (1904) - Nico Hilderink (2018) 1 - 0 4. Willem Bulter (1907) - Sjaak Piest (1981) 0 - 1 |